Eerste stap op de weg naar eeuwige roem

           

                                      

Er passen misschien wel drie Yvonne Kroonenbergs in één Tina. Echt waar! En Yvonne heeft een bijpassend klein levenslustig hondje dat dolgelukkig is wanneer het heel hard kan rennen zonder aan een lijn te zitten. Met wel drie pootjes tegelijk, want gek genoeg doet altijd maar één achterpootje mee – afwisselend het rechter- of het linkerpootje. Is Yvonne mijn nieuwste allerbeste vriendin? Nee hoor. Ik was een aantal dagen op boerderij Entre les Sources in de Franse Vogezen op een schrijfworkshop georganiseerd door Betty en Marjorie van B-write en Yvonne was de juf.

                              

Je ziet, ik kan nu perfect schrijven. Geen enkele keer de lijdende vorm, maar ik heb me niet gehouden aan zo min mogelijk bijvoeglijke naamwoorden, want eigenlijk vind ik die af en toe wel leuk. En nee, er zitten ook geen ‘stijlbloempjes’ in, Yvonnes stopwoordje: ze streepte ieder gezegde rigoureus door en leerde ons dat een eigen omschrijving veel krachtiger is dan een ‘stijlbloempje’.

 

De deelnemers aan de workshop waren schrijvende dames en een heer. De een had schrijven als baan, de ander als hobby. In kwaliteit deed het een zeker niet altijd onder voor het ander. Ik was naar de workshop gegaan omdat ik voor een drempel, een hoge drempel, sta. Natuurlijk, zakelijk schrijven kan ik best. Ik verdien er heel aardig het dagelijks brood en poezeneten mee. Ik heb zo mijn vaste structuren voor achtergrondartikelen, nieuwsberichten, folders. Maar heel stiekempjes wil ik ook wel eens iets schrijven dat ik zomaar helemaal zelf bedacht heb, of iets dat regelrecht uit het hart komt. Anders kom ik nooit op die bank bij Oprah! Ik heb die cursus dus gebruikt om juist daar een beetje mee te spelen. Gelukkig ging het helemaal niet slecht en heb ik de bevestiging en een beetje meer zelfvertrouwen gekregen om op deze weg een paar eerste stapjes te zetten.

Yvonne gaf mij schrijfopdrachten. Zoals ‘beschrijf eens een van je avonturen’. Makkelijk hoor. NOT! Talloze scènes passeerden de revue en ik besloot tot een heel klein avontuurtje met een duidelijk begin en een eind en waarin het hart niet gelijk wijd open hoefde.  Het resultaat:

                                                                       

 

Een redback spin is gevaarlijk en niet zo’n klein beetje ook. Dodelijk, volgens Lonely Planet. Mij was gevraagd om het web van een red back spin weg te halen. Ik had een baantje bemachtigd als ‘Jill of all trades’, manusje van alles, op een ‘station’  in Noord-West Australië, een veeboerderij ter grootte van drie Nederlandse provincies.

 

Eerst maar eens kijken hoe zo’n beest er uit ziet. Ik loop naar de homestead, het grote huis, naar de bijkeuken, waar het nest moet zitten. En ja hoor, onder de dakgoot zit een web. Een groot web, met een spin en een flink aantal eieren erin. De spin is een stuk kleiner dan ik verwachtte en eigenlijk, zo op het oog niet enger dan een gewone huis-, tuin- en keukenspin. Daar sta ik dan. Hollands glorie middenin de Australische outback met de opdracht een dodelijke spin af te voeren, maar verder zonder instructies. Lonely Planet vermeldde nog wat meer eigenschappen: redbacks springen, redbacks rennen, redbacks zijn agressief en redbacks bijten. Te trots om advies te vragen, kijk ik naar het web en verzin een list.

 

Een half uur later kom ik gewapend met een bus haarlak het huis uit. Knappe redback spin die mij nu nog gaat bijten. De halve spuitbus gaat leeg over het web en ja hoor, het heeft effect. Na de eerste sissende geluiden, draait de redback naar mij toe. Weer dat enge, onbekende geluid en hij richt zich op z’n achterpoten. Klaar om de dodelijke sprong naar mijn gezicht te maken, spuit ik de spin nog een keer recht in z’n gezicht. Het werkt, de spin verstijfd en valt terug in zijn web. Voor de zekerheid spuit ik de hele bus leeg en lees nog een keertje de gebruiksaanwijzing: ja hoor, het moet enkele minuten drogen voor het verder verwerkt kan worden.

 

Na de voorgeschreven minuten zit de nog steeds verstijfde redback spin op dezelfde plek in het web. Onverwacht snel verdwijnt de spin, de eieren, het web en alle stofraggen in een halve meter om het web heen in de stofzuigerzak. Ik trek de meegebrachte lange handschoenen aan en voorzichtig maak ik de stofzuiger open. Nee, geen spin te zien, geen pootje dat voorzichtig uit de filter komt, niets helemaal niets. Opgelucht haal ik de stofzuigerzak snel uit de stofzuiger en smijt hem in het lege olievat dat gebruikt wordt als allesbrander. Beetje olie erbij, een lucifer – de crematie van een redback spin. Ik gooi nog wat hout in het vat, wat papier en steek net een sigaretje aan met het gloeiende eind van een smeulend stuk hout wanneer de bel voor de ochtendkoffie klinkt. 

                               

De mooiste brug is een aquaduct

Het zit er weer op voor dit jaar, alle jaarvergaderingen van Schuttevaer zijn gehouden. Koninklijke Schuttevaer is de branchevereniging van de binnenvaartschippers. De vereniging is landelijk in afdelingen verdeeld, al naar gelang een plaats of regio belangrijk is voor de binnenvaart. Zo hebben Sliedrecht, Werkendam, Hardinxveld-Giessendam, Rotterdam allemaal een eigen afdeling, maar moet heel Groningen-Drenthe het met één afdeling doen. Zelf kom ik jaarlijks op vier van de 24 vergaderingen omdat De Scheepvaartkrant van alle afdelingen een vergaderverslag plaatst.

Iedere keer valt het me weer op hoe verschillend die afdelingen zijn. Utrecht is altijd de eerste van mijn rijtje: tussen Kerst en Oud & Nieuw. Een degelijke, beetje saaie (sorry Utrechtse schippers!) vergadering. Dan volgt Amsterdam met een zakelijke vergadering waar meestal meer ambtenaren aanwezig zijn dan schippers. Daarna wordt het leuk. De vergadering van de Kop van Noord-Holland is altijd in Café de Schelvis in Zuid-Scharwoude. Dat is bij Alkmaar rechtdoor. Behalve binnenvaartschippers zijn daar ook veel recreanten en eigenaren van gerestaureerde schepen lid. De serie sluit af met Zaandam, een gezellige club met vrijwel alleen maar binnenvaartschippers die vooral ook komen om elkaar weer eens te zien. Vergaderen gebeurt daar tussen de bierrondes door en altijd vergezeld van een sateetje met brood. 

  

Tijdens zo’n vergadering wordt er over van alles gepraat wat schippers interesseert. Bruggen, sluizen, nieuwe regelingen, meerpalen die kapot zijn, mensen die aan het water wonen en dan klagen dat er een schip ligt afgemeerd, gemeenten die 82 facturen in één maand sturen om het sluis- en havengeld te innen en ga zo maar door. Een paar hoogtepunten dit jaar:

Centrale afstandsbediening

Rijkswaterstaat wil door het hele land bruggen en sluizen op afstand gaan bedienen. Dat scheelt arbeidsplaatsen en dus geld. Maar is dat wel handig? Stel je komt met je schip van 110 m. lang aangevaren. Je meldt keurig met de marifoon dat je eraan komt en ja hoor, de sluisdeur gaat voor je open. Maar wat gebeurt er? Vlak voor je er bent, komt er een of ander motorjachtje aangeraced, vaart de kolk in en maakt aan de eerste de beste bolder vast. Met sluispersoneel is dat snel gepiept. Die maken een sluisindeling en de beroepsvaart gaat voor en de sluis wordt verder opgevuld met pleziervaart. Geen jachtyup die daar onderuit komt. Een ander bezwaar is sluizen die op sensoren werken: ben je ook maar iets te langzaam, dan komt je achterschip klem te zitten tussen deuren. Toch heeft op afstand bedienen van sluizen en bruggen ook voordelen: ook de kleintjes kunnen op zo’n systeem aangesloten worden en krijgen daardoor langere bedientijden, waardoor de binnenvaart flexibeler kan worden. 

Bruggen en sluizen

In Noord-Holland is het janken met bruggen en sluizen. Binnenvaartschippers kijken natuurlijk precies andersom naar bruggen dan mensen op het land. Is de brug voor hen open, dan is ie voor de automobilist dicht. Maar dit jaar was het echt erg met de Leeghwaterbrug, de Friesebrug, de Kraspolderbrug, de Bernhardbrug, de brug van de Wilhelminasluis, de Willem Alexander brug. Tja, al die ‘kunstwerken’  zoals Rijkswaterstaat ze noemt, zijn flink koningsgezind, maar kunst is het zelden en werken doen ze ook vaak niet. De Kraspolderbrug bijvoorbeeld kan nauwelijks meer open dankzij achterstallig onderhoud: hij moet met de hand gedraaid worden omdat de elektrische onderdelen kapot zijn. Maar met de Julianabrug in Zaandam gaat het uitstekend. Vanuit de binnenvaart gezien dan. Die brug wordt nu gesloopt en het duurt nog anderhalf jaar voor er een nieuwe is. Tot die tijd kunnen de schepen gewoon doorvaren, zonder vertraging. Met de spoorbrug in Zaandam gaat het een stuk minder goed. Het is niet helemaal zeker wat er aan de hand is: of er zit een foutje in een computer of ProRail probeert stiekem een extra trein te laten rijden. In ieder geval staat al twee jaar lang in de Scheepsberichten dat de spoorbrug op donderdagochtend gestremd is, terwijl er nooit aan gewerkt wordt. Zoals A. tijdens de vergadering al zei: de mooiste bruggen in Nederland zijn aquaducten. 

Agressie op de grachten

Kapiteins op rondvaartboten zijn vaak oud-binnenvaartschippers. Daarom en omdat rondvaartboten natuurlijk ook beroepsvaart zijn, komt deze tak van de binnenvaart ook nog wel eens ter sprake. Niet op een leuke manier dit keer: afgelopen zomer is er onder de Amsterdamse sloepenyuppen een nieuwe sport ontstaan: het fysiek aanvallen van kapiteins van rondvaartboten. ’t Is ook wel wat natuurlijk: heb je al je grachtenpandje en je Audi TT, weet je niet meer wat je met je geld moet doen en koop je dus maar sloep. En getverderrie, wil je daarmee varen, blijkt dat er daar waar jij jezelf en je bootje wilt showen, rondvaartboten varen en dat die nog voorrang hebben ook. Geen wonder dat je daar een beetje agressief van wordt. Zoiets hoef je niet te accepteren.Toch?  

Maar leuke zaken zijn er ook altijd te vermelden: op de meerpalen van de Berlagebrug zijn mooie nieuwe bolders gemaakt. Precies zoals het moet, maar duidelijk door een timmerman van de wal: ze zitten aan de verkeerde kant en zijn dus nutteloos.

En mede dankzij een groot artikel van mij in De Scheepvaartkant wordt begin 2009 het oude pontje van Akersloot eindelijk vervangen.

   

Wie de complete verslagen van de vergaderingen van Zaandam en Kop van Noord-Holland wil lezen, kan terecht op de online editie van De Scheepvaartkrant (pagina 25).  

Nawoord 8 februari: op 7 februari heeft een binnenvaartschip het pontje van Akersloot over aanzienlijke afstand meegesleept aan de kabel. Lees er meer over in de eerstvolgende editie van De Scheepvaartkrant!

One of those days …

One of those days … Een vaste uitdrukking voor van die dagen dat alles verkeerd gaat. Je zit de hele dag achter je computer, maar tegen de tijd dat je inspiratie hebt, is het al middernacht. Niets komt er uit je handen, al die mensen die je wil spreken hebben een vrije dag en bovendien is er een kat ziek op het vloerkleed. Nee, geen lekke fietsband, dat zou té voorspelbaar zijn, maar wel dat je dan ook nog een pan tomatensoep laat vallen. Zo’n dag.

Vandaag was dus niet zo’n dag. Vandaag ging alles goed. Het begon er al mee dat ik de afvalcontainer op tijd buiten had staan. Ja, makkie, denkt iedereen gelijk. Nou nee, da’s soms best moeilijk, hoor. Wij horen de containers om half acht buiten te hebben staan. De ene keer komt de vuilniswagen om kwart voor acht, de andere keer pas om vier uur ‘s middags. Vandaag was hij er om acht uur en ik was op tijd. Knap dus. Maar ook verder ging alles gewoon goed. De boekhouding over 2007 afgemaakt en afgeleverd bij de boekhouder, een back up gemaakt van recente Belangrijke Zaken, afgeronde klussen gefactureerd en een artikel heel vlotjes geschreven. Iedereen die ik belde was er en ik heb voor maar liefst drie artikelen afspraken kunnen maken. Van een nieuwe opdrachtgever die zomaar als een gebakken duifje uit de lucht kwam vallen een nieuwe klus gekregen en ook nog de foute levering van de Wehkamp teruggestuurd. Tussendoor de boodschappen gedaan, de hele dag gezond gegeten en nee, de katten waren niet ziek. De ultieme dag voor een kraslot dus. En ja hoor, een prijs van maar liefst  € 3,-. Nu snel uitloggen, want dan kan ik ook nog stofzuigen en een wasje draaien.

Doe mij eens vaker zo’n dag.