Mijmerend over virtuele vriendschappen

Gisteren werd ik ontvriend op facebook. Dat is niet echt een probleem, het komt ook wel eens vaker voor, maar in dit geval zette het me wel even aan het denken. Ik ben ontvriend door iemand waarvan het er een tijdje op leek dat ze de overstap van virtuele vriendin naar echte-leven vriendin met succes had volbracht. Het bleek niet zo te zijn. Contacten verwaterden, er waren momenten die mij de wenkbrauwen flink deden fronsen. En dat was ongetwijfeld vice versa. Ik vroeg nog een keer naar het waarom, maar kreeg geen reactie en de verwijdering groeide. Geen probleem. Dat gebeurt vaker, ook, of misschien wel juist, in het echte leven. Je probeert iets en dat krijgt geen vervolg. Klaar. Alleen in het echte leven bloedt een vriendschap simpelweg dood en verdwijnt. In het virtuele leven niet. Je bent nog steeds vriendjes op facebook totdat je door te ontvrienden bewust een punt achter de vriendschap zet. En daar moet ik toch wel even aan wennen. Het voelt toch wel heel erg officieel en definitief als het op facebook staat: ’wij zijn geen vriendinnen meer, zelfs geen virtuele kennissen.’

Het deed me denken aan een ander voorval. Een heel ander verhaal, maar allebei illustreren ze de impact die facebook heeft op …. ja op wat eigenlijk … de perceptie van sociale contacten? De waarde ervan? Lastig om precies te definiëren, maar ik merk dat de invloed groot is. Meestal positief, maar soms zit ik toch even aan mezelf te twijfelen waar ik in godsnaam mee bezig ben.

Dit andere voorval ging over een meneer die mij interessant genoeg leek om eens van dichterbij te bekijken. Na enig om elkaar heen gedraai, bleek ook daar geen verdere toekomst in te zitten. Jammer, maar ach, heel diep zat hij niet. Op facebook schreef ik dat ik de restanten van een zeepbel aan het opdweilen was en dat was dat. Op zich al raar dat ik het nodig vond om dit op facebook te schrijven, terwijl heel facebook geen weet had van deze meneer. Ik dweilde, plakte een pleistertje op het schaafwondje, maar toch bleef hij me nog enige tijd dwars zitten en eigenlijk wist ik ook wel waarom. Ik had rond deze meneer een pracht van een foto-sequence bedacht voor boven mijn profielpagina. Die foto’s zullen er nooit komen en echt, dát was waar ik nou het meeste van baalde.

Al mijmerend kom ik bij een ander voorval. Enige jaren geleden, op een heel andere site, had ik met een heel andere meneer een leuk gesprek. Anderen reageerden erop en ik vroeg me een beetje af wat ik met dit kersverse contact moest. Ik had moeite met het bepalen van de ‘waarde’ en wist niet goed wat ik ermee aan moest. Een vriendin op die site constateerde ‘het is gezien, dus het bestaat’. En dat was een fijne samenvatting van de concretisering van contacten door social media. Ik kon ermee verder.

Ooit was een van mijn standaardzinnen als er iets helemaal mis was gegaan, of een dag was niet uit de verf gekomen ‘dit gaat niet mee in de mémoires’. Staat een voorval niet in iemands dagboek of autobiografie, dan is het na verloop van tijd niet gebeurd en verdwijnt het in de vergetelheid. Facebook verandert dat. Wanneer je de site intensief gebruikt, leest iedereen mee wat er in je leven gebeurt, iedereen is overal van op de hoogte. Iets wat je eerst opgewekt aankondigt, maar wat vervolgens mislukt, kan je niet zomaar onder het vloerkleed vegen. Dat heeft aan de ene kant het leuke gevolg dat je ernaar uitkijkt om leuke gebeurtenissen, gelukkige momenten te kunnen delen met anderen. Een hele vooruitgang voor chronisch alleen-levenden als ik. Maar de keerzijde is dat een falen of een mislukte relatie minder snel in de vergetelheid raakt. Nieuw is dat als iemand niet brengt wat je verwacht had, het moment komt dat je bewust gaat ontvrienden. Het concrete einde van een vriendschap. Jouw rol in mijn leven is volbracht, mijn rol in jouw leven is uitgespeeld.  Het creëert wel duidelijkheid, maar moet nog even wennen. Ik weet het nog niet:

                                        of