Ons geheim

Eigenlijk schamen we ons er een beetje voor. We zijn allebei best wel stoere meiden en in ieder geval reuze geëmancipeerd en flink en zo. Maar ja, toch gaat het ieder jaar kriebelen. In 2001 hebben we er voor het eerst aan toegegeven en sindsdien is het vrijwel ieder jaar raak: M. en ik gaan naar een Duitse kerstmarkt. We zeggen het tegen niemand en de bedoeling is ook dat je dit niet doorvertelt. Geen links dus, want je moet er niet aan denken dat iemand via Google op dit stukkie terecht komt. Naar de kerstmarkt gaan is toch wel het summum van truttigheid en staat op bijna hetzelfde niveau als de Huishoudbeurs. Zijn we ook een keer geweest. Maar één keer. Dat ging echt te ver. Maar de kerstmarkt blijft erin en we gaan ieder jaar naar een andere stad.  

De ANWB-bus van de eerste jaren heeft afgedaan. Niet omdat dat net té truttig was, maar omdat de bus dit jaar zelfs vóór 7.00 uur ’s ochtends uit Utrecht vertrok. ’t Moet wel leuk blijven natuurlijk. Vorig jaar gingen we voor het eerst met de trein. Maar Aken was wat lastig, omdat er een vervelende overstap in zat. Dit jaar dus super-de-luxe met de ICE hogesnelheidstrein naar Düsseldorf. Niet eens zo heel veel duurder en een stuk comfortabeler. Binnen twee uur sta je oog in oog met de eerste bratwursten. 

Wat we nou doen op zo’n kerstmarkt? Eigenlijk niks. De hele dag wordt voornamelijk kletsend doorgebracht. Door het jaar heen zien we elkaar wel regelmatig, maar zelden is er de gelegenheid om echt goed bij te kletsen. Daarvoor hebben we de kerstmarkt. Ja, het eerste jaar leefden we in de veronderstelling dat je daar allemaal leuke spullen kon kopen, maar daar zijn we helemaal overheen. De helft van de kerstmarkt slaan we over. 

We beginnen met koffie in het eerste het beste café, dan volgt de eerste krakauer wurst, via nog meer koffie komen we terecht bij de currywurst en tussendoor natuurlijk een glühwein. En ieder jaar weer hebben we het rond een uur of zeven koud en zoeken we een leuk cafeetje voor een laatste koffie. En ieder jaar weer kunnen we dat niet vinden omdat al die leuke cafeetjes van overdag dan inmiddels dicht zijn. Ook nemen we ons ieder jaar voor om een keer terug te komen wanneer het mooier weer is om verschrikkelijk te gaan winkelen. Doen we nooit. Wat we ook niet doen is de beker van de glühwein netjes terugbrengen en het statiegeld innen: de diverse jaargangen staan zowel bij M. als bij mij thuis tentoongesteld. Op een niet goed zichtbare plek, dat dan weer wel.