Peter Garrett
Ik zat vandaag lekker te lunchen in het café op de hoek (Italiaanse tosti en maar liefst drie koffie) en de kranten van vandaag te lezen. Valt mijn oog op een klein artikeltje: “Peter Garrett, minister van milieu”. En onmiddellijk ben ik terug in 1985. Van juli ‘85 tot juni ‘86 zat ik in Australië. Peter Garrett was daar toen al een legende en enorm gerespecteerd door jong Australië. Hij was hun held, hun voorbeeld, de personificatie van wat er in Australië anders moest. Kaal geschoren, lang voordat dat mode was, zodat het establishment geen kant op kon met de toen gebruikelijke simpele afwijzing: ‘t is maar langharig tuig. Peter was de zanger van Midnight Oil, een rockband die muziek gebruikte om een boodschap over te brengen. Maar hij was vooral rolmodel omdat hij, anders dan de meeste rockers, ook nog een universitaire graad had en die nog gebruikte ook: Peter was advocaat en zette zich in voor hopeloze zaken als het milieu en de rechten van aboriginals. Pro deo. Zijn geld verdiende hij met het internationale succes van Midnight Oil. Toen hij dan ook met de verkiezingen meedeed voor de Nuclear Disarmament Party waren de verwachtingen hoog gespannen. Tot groot verdriet van de jongeren redde de one-issue-party het niet.
Even nagekeken op wiki, maar ook in de jaren tussen 1985 en nu heeft hij niet stilgezeten. The Australian Conservation Foundation, de International Board van Greenpeace, de Surfrider Foundation, onderscheidingen en nog heel veel meer. Leuk!
Nu wordt hij dan minister. Niet namens de Nuclear Disarmament Party en ook niet namens de Australische Groenen, maar voor de Labor Party. Het schijnt dat hij ontdekt heeft dat hij meer kan bereiken met compromissen sluiten dan met activisme. Dat wordt hem door de milieu-activisten vast niet in dank afgenomen. Zelf denk ik dat een intelligente man als Peter Garrett met het hart op de goede plaats, heel wat goed kan doen in de regering. Ja, hij zal af en toe een compromis moeten sluiten, maar met zijn kracht en charisma zal hij het Australische kabinet ongetwijfeld een nieuwe richting op weten te sturen. En dat is hard nodig na een te lange tijd John Howard. De kans dat Australië Kyoto nu wel tekent is in één klap enorm toegenomen.
Peter, you rock!!!
En om niet te vergeten waar zijn roots liggen:
Hebben we in Nederland ook een advocaat die hopeloze zaken (ik ben er één) wil helpen?
Ik ben beschuldigd van smaad, de zaak is geseponeerd, maar het valse van deze beschuldiging zit me enorm hoog.