Peter Garrett

Ik zat vandaag lekker te lunchen in het café op de hoek (Italiaanse tosti en maar liefst drie koffie) en de kranten van vandaag te lezen. Valt mijn oog op een klein artikeltje: “Peter Garrett, minister van milieu”. En onmiddellijk ben ik terug in 1985. Van juli ‘85 tot juni ‘86 zat ik in Australië. Peter Garrett was daar toen al een legende en enorm gerespecteerd door jong Australië. Hij was hun held, hun voorbeeld, de personificatie van wat er in Australië anders moest. Kaal geschoren, lang voordat dat mode was, zodat het establishment geen kant op kon met de toen gebruikelijke simpele afwijzing: ‘t is maar langharig tuig. Peter was de zanger van Midnight Oil, een rockband die muziek gebruikte om een boodschap over te brengen. Maar hij was vooral rolmodel omdat hij, anders dan de meeste rockers, ook nog een universitaire graad had en die nog gebruikte ook: Peter was advocaat en zette zich in voor hopeloze zaken als het milieu en de rechten van aboriginals. Pro deo. Zijn geld verdiende hij met het internationale succes van Midnight Oil. Toen hij dan ook met de verkiezingen meedeed voor de Nuclear Disarmament Party waren de verwachtingen hoog gespannen. Tot groot verdriet van de jongeren redde de one-issue-party het niet.

Even nagekeken op wiki, maar ook in de jaren tussen 1985 en nu heeft hij niet stilgezeten. The Australian Conservation Foundation, de International Board van Greenpeace, de Surfrider Foundation, onderscheidingen en nog heel veel meer. Leuk!

Nu wordt hij dan minister. Niet namens de Nuclear Disarmament Party en ook niet namens de Australische Groenen, maar voor de Labor Party. Het schijnt dat hij ontdekt heeft dat hij meer kan bereiken met compromissen sluiten dan met activisme. Dat wordt hem door de milieu-activisten vast niet in dank afgenomen. Zelf denk ik dat een intelligente man als Peter Garrett met het hart op de goede plaats, heel wat goed kan doen in de regering. Ja, hij zal af en toe een compromis moeten sluiten, maar met zijn kracht en charisma zal hij het Australische kabinet ongetwijfeld een nieuwe richting op weten te sturen. En dat is hard nodig na een te lange tijd John Howard. De kans dat Australië Kyoto nu wel tekent is in één klap enorm toegenomen.

Peter, you rock!!!

En om niet te vergeten waar zijn roots liggen:

Waarom is een Ferrari rood?

De roze laptop is gisteren bezorgd. Hij, nee zij, een roze laptop is natuurlijk een zij, is absoluut prachtig. Staat reuze vrolijk op de eettafel, maar belangrijker is natuurlijk dat het me al gelukt is om er mee op internet te komen en dat de eerste muziekjes er al op staan. De laptop is eigenlijk puur bedoeld voor de lol.  Natuurlijk zal ik er ook wel eens op werken, maar in principe wordt er op gechat, gehappy-ed en mee op vakantie gegaan. De aanleiding voor de aanschaf was immers de vakantie in Scandiland waar nauwelijks meer internetcafé’s met computers zijn. Staat er ergens ‘internet’, dan betekent dat dat je er wireless het net op kan met je eigen laptopje.

Er moest dus een laptop komen. Maar ja, wat voor een? Eigenlijk hoefde mijn nieuwe laptop niks bijzonders te kunnen: ik game niet, ik download geen films, geen muziek en doe ook niet aan photoshop en andere ruimtevretende toepassingen. Een heel standaard laptopje zou dus volstaan. En laat Dell op de dag dat ik tot die conclusie kwam nou net een folder door de brievenbus gooien met daarin een kortingsbon voor een laptop die ook nog eens in acht kleuren verkrijgbaar is. De keuze was snel gemaakt. Het enige probleem was nog of het een roze, een gele, een blauwe of een rode moet worden. Maar ja, de roze is gewoon de mooiste.

De reacties zijn ronduit verbijsterend. Een roze laptop? Vriend J. vindt het ronduit belachelijk. Vriendin, ook J., was juist blij verrast dat er eindelijk kleuren kwamen in de computerwereld. Volgens haar werden computers en ook mobiele telefoons lang gezien als mannendingen en waren ze daarom alleen in zwart en wit. ‘t Is natuurlijk niet voor niks dat Volvo’s in vrijwel alle schakeringen grijs verkrijgbaar zijn en de Twingo, vrouwenauto bij uitstek, in alle kleuren van de regenboog. Wat is dat toch met mannen en kleuren? Is het omdat kleurenblindheid vooral mannen treft?

Of zijn kleuren gewoon niet stoer? Zou kunnen. Ook ’sister in Heep’ M zweert bij zwart en zou niet dood gevonden willen worden met een roze telefoon. Maar als dat dan zo is, waarom zijn dan stoere speeltjes bij uitstek: hijskranen, tractors, en andere zware voertuigen in van die vrolijke kleurtjes geschilderd? Waarom zijn vrijwel alle Ferrari’s rood?

Katten als aftrekpost

Een van de eerste opmerkingen die ik over mijn vers geupdate website kreeg, was dat mijn katten er nergens op stonden. Een onvergeeflijke omissie, ik besef het. Als onmisbare bureau-accessoires zijn de poezen Isabelle en Liselotte een wezenlijk onderdeel van mijn werk als freelancer. Ze houden mij gezelschap terwijl ik aan het werk ben en zeuren regelmatig om eten zodat ik tijdig aan mijn pauzes denk. Ook schijnt de katten-aai-beweging preventief te werken tegen de RSI. Onderzoek heeft bovendien uitgewezen dat mensen met huisdieren veel gezonder, gelukkiger en minder gestrest zijn dan mensen zonder huisdieren. Eigenlijk zou ik het kattenvoer en de dierenarts dus gewoon moeten kunnen opvoeren als noodzakelijke bedrijfskosten. Met een restwaarde en een nieuwwaarde van nul, blijft de vraag hoe hoog de bijtelling voor privé-gebruik zou moeten zijn.